Ənvər Seyidovun xosunvay olması barədə

Mənfur rejimin qansız lakeyi Ənvər Seyidovun azarlaması barədə bu gün xəbər yayıldı. Dedilər, ölür. Bədbəxtlikdən bu sətirlər yazılanda o hələ də fani dünya ilə xüdahafizləşməmişdi. Möcüzə baş verməsə, yəqin ölən də deyil. 
Bunlar bizim tayımız deyillər ki, yanılarından yel ötəndə pnevmaniya tutub gəbərsinlər. Yaxşı səhiyyə xidmətindən bəhrələnmə, keyfiyyətli qidalanma, stressiz (arsız daha yerinə düşür) həyat və şübhəsiz, əlaqədar orqanlarındakı "ağ tük" onların ölümün bu qədər asan eləməz. 

Ənvərlər hələ bizim kimi binəsibləri çox yeyib-bitirib, sümüklərimizi də gəmirəcək. Bu heç. Söz açmaq istədiyim mövzu, hər belə hadisələr vaxtı "əxlaq polisləri" və "humanizm doktorları"nın gözümüzü qıpıq etmə təşəbbüsləridir.
Onlar Ənvərin gorbagor olma perespektivinə sevinənləri danlayır, xəstəhal olmuş adama qarşı ancaq “acil şəfalar” arzulamağın müstəhəbliyindən bəhs edirlər. 
Bəs nə?! Sivil və ziyalı insan belə şeylərə sevinməməlidir. Gözüm kəlləmə çıxır. Bu tələyə hətta ağıllı adamlar da düşür.


Ənvər kimdi? Mən uzaq keçmişə gedib onun OMONçulara, müxaliətçilərə necə ağır və ədalətsiz hökumlər çıxardığın yazmayacam. Axı o gün oldu; bu adam Heydər Əliyevin çoxsaylı büstlərindən birinə iki kəlmə söz yazdığı üçün Qiyas adlı parlaq bir gəncimizə 10 il həbs cəzası verdi. Mən sizin duyğu orqanlarınızın geniş imkanlarına heyrət edirəm, yoldaşlar. Siz həm Qiyasın urcah olduğu o hökm üçün qüssələnə bilirsiz, eyni zamanda o şərəfsiz hökmü verəna dam xosunvay olanda kədər damarınız tutur.
Başa düşmək lazımdı. Ənvərlərin ölməsinə, yaxud xosunvay olmasına sevinənlər siz deyən şeyləri çox yaxşı bilir. Bilir bu zavallı xalq. Ancaq nə etsin. Onun əlində artıq pozulmuş haqqının bərpası, yaxud tapdalanan haqlarınına adekvat olaraq gülməkdən, sevinməkdən, nifrət etməkdən savayı heç nə qalmayıb. Fikrimi izah edə bilirəmmi? 
Biz Ənvərlərin qanun, hüquq qarşısında yaramazlığını, cinayətini qiymətləndirə bilsək, onları qanun əsasında layiq olduğu statusa məhkum edə bilsək nə vardi ki... O zaman heç onlar xəstələnəndə, öləndə bizim də kədər damarımızın implusu artardı. İndiki halda- ölkədə haqsızlığın, ədalətsizliyin zirvəyə çatdığı bir halda zalım birinin xosunvay olmasına sevinmək, bu sevinci aşkar nümayiş etdirmək ən insani davranışdı, ən inqilabı aktdır. Mənə inanmırsınız? Özünüz bilərsiniz, mən heç. Bəs böyük humanist Viktor Hüqoya sözünüz nə olacaq.  Tənbəl olmayın, götürün “Səfillər”də “Yepiskop nəməlum bir işıq qarşısında. Onuncu fəsil” bölməsini oxuyun. Razılaşmasanız, mən də yenidən düşünüb daşınmağa söz verirərm. Həmin fəsildən bir hissəni paylaşıram.