İran filmləri

























Bəri başdan vurğulamaq yerinə düşər ki, bəndeyi-həqirinizin film sənəti barədə öyünüləsi qabiliyyəti yoxdu. Bunun sadə səbəbi az film izləməyimdir.
O az filmlər arasında qəlbimə iz salan İran filmləri barədə, icazənizlə, bir neçə kəlmə xidmətinizə ərz eləyim.
V.İ.Lenin Turgenev haqda yazarkən onun sənətkarlığını vurğulasa da, bir şeyi qəzəblə tənqid edirdi. Deyirdi ki, Turgenevin zədaganlığı ona həyatın acı üzünü olduğu kimi təsvir etməyə imkan vermir. Leninin iddiasına görə, Turgenev həyatın acılarını da çox bərbəzəkli, şümal təqdim etməklə reallığı təhrif edir.

İran filmləri Ulyanovun ürəyinə yağ kimi yaxılardı. Niyə?
Bu gün Məcid Məcidin Baran (Yağış) filmin izləyəndə buna qəlbən bir daha əmin oldum. Həmişə filmlərdə hətta kasıb qəhrəmanların kraxmallı, ütülü köynəklərin (özü də bəzən ağ rəngdə) görəndə başımdan tüstü çıxrdı. Bu hələ mahiyyət deyil, formadı. Yəni əksər filmlər, həyatı olduğu kimi təsvir etməkdə axsayır.
Amma qardaş, İran filmləri...(şübhəsiz mən bütün İran film sənayesini nəzərdə tutmuram. Bura "Sərçələrin mahnısı", "Bir ayrlıq hekayəsi", "Yağış", "Tehran-mənim satlıq şəhərim", "Cənnətin rəngi", "Səmanın uşaqları" və s aiddir)
Onları izləyən kimi adam gedir düşür həyatın düz içinə. Saxta gülüşlər, mənasız parlaqlığı həyatın özü əvəzləyir. Baxırsan və doymursan.
Baxdığım bu filmlərdə nəyi gördüm və nəyin altından qırmızı xətt çəkdim?
 Bu filmlər insanı təmkinə dəvət edir, bizə son dövrlər təlqin olunan, "nəyin bahasına olur, olsun qabağa get, çalış vuruş məqam sahibi ol" fəlsəfəsini rədd edir. İran filmləri sanki adama deyir: hara can atırsan ay bədbəxt, elə bilirsən qabaqda səbətdən gilas tökülüb, aram ol. Çalış yaxşılıq elə, qalanı boş şeydir.
Bu filmlər mənə eyni zamanda insanın acizliyini göstərir. Bəli, bütün dikbaşlıqlarımıza rəgmən həyat hər zaman öz yekə şapalağın kefi istəyəndə qulağımızın dibində cingildədir və deyir, sən qarşımda Firon ola bilməyəcəksən.
Siz də o filmlərə çalışın baxın.