Ölüm saçan Ramiz Rövşən


Ramiz Rövşən yaxşı şairdimi? Yox, demək çətindir.
Yüzlərlə azərbaycanlı gənc onu sevir. Sevə-sevə oxuyur.
Ramiz Rövşənin bu günkü populyarlığının arxasında siyasət dayanır.
Ramiz bəy məhz bir zamanlar kəskin və barışmaz anti-sestem mövqeyinə görə kütlələrə tanındı və sonra onlardan üz döndərib hücrəsinə çəkildi. Bununla işim yox.
Ramiz müəllimin şeirlərini mən də oxumuşam. Heç kim mübahisə edə bilməz ki, onun şeirlərində səmavi kitanlardan da çox ölüm, kəfən, o dünya, qəbir, baş-daşı, sidr-kafir var.
Ən qəribə budur ki, Ramiz Rövşən buna görə sevilir.
Ən dəhşətlisi odur ki, özünü inqilabçı sayan, inqilab eşqi ilə yatıb duranlar da belə ürəklərinin üstündə Ramiz Rövşən şeirini gəzdirirlər.
Ramiz Rövşən oxucuları çox qorxuludur; ölümün dalıyca sürünən insanlardan mən qorxmaya bilmərəm. Qara paltarlı qaramat olan bu insanları dindirirəm; niyə bu ölüm saçan mətnə aşiqsiniz soruşuram, fəlsəfidir deyirlər.
Əminəm ki, fəlsəfənin f-na bəələd olmayanlardır bunu deyənlər.
Mən Ramiz Röşvənin ölümdolu şeirlərinə bənd olan "inqilabçı"ların 5-10 dəqiqə vaxtını almaq istəyirəm.
Əzizlərim, buyurun Nitşenin Ramiz müəllimə cavablanı oxuyun, bilmək olmaz bəlkə onda uca yaradan özü sizə yari-kar oldu

ÖLÜM Məddahları HAQQINDA   
"Ölüm məddahları var; hər yandan ölümü mədh edənlərin səsi gəlir, və yer üzü ölümü mədh olunası kəslərlə doludur.
Yer üzü artıq adamlarla doludur, həyat insanların ifart çox olmasıylə korlanıb. Kaş “əbədi həyat” adıyla
onları bu həyatdan tovlayıb qoparmaq olaydı!
 
   “Sarılar” ya da ki, “qaralar” – ölüm vaizlərinə belə deyirlər. Amma istərdim onları sizə başqa rənglərdə
göstərəm.

Onlar, bu qorxunclar bətnlərində vəhşi heyvan gəzdiririlər; onların şəhvətdən və ya öz həyatlarına qəst etməkdən başqa seçimləri qalmayıb. Amma onların şəfqəti də öz həyatlarına qəstdir.
   Onlar, bu qorxunclar hələ heç adam da olmayıbdır; qoy onlar həyata nifrəti təbliğ etsinlər və özləri də getsinlər!
Qəlbi vərəmlidir onların: doğulcaq ölməyə başlayır və yorğunluq, tərki-dünyalıq təliminə susayırlar.
   Onlar həvəslə ölü olmaq istəyirlər, gəlin onların bu istəyini alqışlayaq! Amandır, bu ölüləri xortlatmayaq, bu canlı tabutları tərpətməyək!
Qarşılarına çıxan istər xəstə olsun, istər qoca, istər ölü, o saat deyəcəklər ki, “həyat təkzib olundu!»
Halbuki təkzib olunan onlar özləri və varlığın tək bircə üzünü görən gözlərdir.
Ağır dərd pərdəsinə bürünüb ölüm gətirən kiçik təsadüflərə susayaraq, beləcə dişlərini bir-birinə sıxıb gözləyirlər.
   Ya da onlar şirniyyat qapışdırır və eyni zamanda öz uşaq hərəkətlərinə gülürlər: onlar həyatdan saman
çöpü kimi yapışır və saman çöpündən yapışmalarına lağ edirlər.
   Onların müdrikliyi budur: “Yaşayan axmaqdır, biz də beləcə axmaqıq! Dünyada bundan axmaq şey ola
bilməz!»
   “Yaşamaq yalnız əzab çəkməkdir”! – özgələr belə deyir, yalan da demirlər: onda çalışın ki, qurtarasınız!
Çalışın ki, büsbütün iztirab olan bu həyat qurtarsın!
   Fəzilətinizin qaydası belə səslənməlidir: “sən özün özünü öldürməlisən! Sən özünü özündən oğurlamalısan! –
   “Şəhvət günahdır, – ölüm vaizləri belə deyir – gəlin bir kənara çəkilək, uşaq törətməyək!»
   “Doğmaq əzablıdır, – başqaları isə belə deyir – niyə də doğasan? Onsuz da doğulanlar hamısı bədbəxt olur!” Elə onlar da ölüm vaizləridir.
   “Rəhm edin – üçüncülər deyir. – Nəyim varsa götürün! Özümü də alın məndən! Onda həyatla ilişkim azalar”!
   Onlar doğrudan mərhəmətli olsaydılar, öz yaxın adamlarında həyat eşqini öldürərdilər. Qəddarlıq –onların ən böyük yaxşılığı.
   Amma onlar həyatdan yaxa qurtarmaq istəyirlər: öz zənçir və bəxşişləri ilə başqalarını həyata daha möhkəm bağladıqları veclərinə də deyil.
   Ey sizlər – sərt əmək, sürət, yenilik, qeyri-müəyyənlik sevənlər, –  siz özünüzü pis hiss edirsiniz; sizin bütün fəaliyyətiniz özündənqaçma və özünü unutma istəyidir.
   Həyata bir azacıq inamınız olsaydı, anın təsirinə az qapılardınız. Gəl ki, nəinki gözləmək, heç tənbəllik etmək üçün qəlbinizdə məna çatmır!
Hər yandan ölümü mədh edənlərin səsi gəlir, və yer üzü ölümü mədh olunası kəslərlə doludur.
Yaxud “əbədi həyat"