16.10.12

Mən belə həbs oldum (FOTO FAKT)


Sabirabad rayon prokuroru Fuzuli Hüseynovun barəmdə məhkəməyə yazdığı təqdimat
 Nə başınızı ağrıdım,  sizə danışıram 2003-ün 15 oktyabrından. Prezident seçki keçirilirdi. Mən də həmin gün seçkidə AXCP-nin müşahidəçi idim.
Xırda-xuruş müdaxilələri çıxsaq seçkini normal məcarada aparırdıq. Ta, axşam saat 5-dək. Bu ərəfədə qutuda "lazımı" səslərin olmadığını bilən məsul şəxslər təlaşla saxtakarlıq cəhdlərində bulunmağa başladılar, amma bu cəhdlər uğursuz idi. Qabağın alırdıq. Məndən başqa da 2-3 müxalif müaşhidəçi vardı. Ancaq, bir az şişirtmə kimi görsənsə də yazmalıyam ki, onların çoxundan yaşca, təcürbədə kiçik olsam da, saxtakarlığıa qarşı əsas canfəşanlığı bəndəniz edirdi. 
Axşama yaxın, komissiyadakı “müqavimət ocalqları” müxtəlif vasitələrlə əsasən söndürlmüşdü, “bir Cırtdan oyaq qalmışdı”.
Buna görə də rayondan gələn əyyanlar yerli məmurlarla məni danışığa yan otağa çəkdilər. Orda nələr təklif olundu, bu haqda geniş danışmayaq. Bizim müzakirəmiz onsuz da gərgin atmosferdə gedirdi, onu lap həddən çıxaran isə müşahidəçi yoldaşımın qapını açıb “orda daha bülleten qalmadı, işarələyib tökürlər” deməsi oldu.
Həmsöhbətlərimin bütün təkliflərin "yox"la cavablayıb, seçki otağına döndüm.
Otağın qapısını açanda gördüklərim dəhşət idi. Komissiya üzvləri müəllim yoldaşlarım (o zaman, mən məktəbdə "tərbiyəvi işlər üzrə direktor müavini" idim), ora cəlb edilən stajlı saxtakarlar qarğa-quzğun kimi ağ bülletenlərə daraşmışdı. Bülletenlərdə İlham Heydər oğlunun adı nişanlanırdı.
Bu həyasız saxtakarlıq qarşısında hiddətlənməmək necə olardı? Bağırdım: belə etməyin!
Müəllimin biri gərgin saxtakar fəaliyyətdən başını azca aralayıb sakit tövrlə: niyə qışqırırsan, belə gəlib belə də gedəcək, dedi.
Ani qərarı necə verdim, xatırlamıram: stolun üzərindəki ağ bülletenləri götürüb qaçdım.(İstintaqın rəyinə görə onların sayı 501 ədəd idi) Sürətim nə qədər idi, onu da yaza bilməyəcəm :)  Görünür, babat sürət yığmışdım, komissiya üzvləri özlərinə gələndə mən heç kimin ağlına gəlmədiyi bir həmkəndlimin evində beçə soyutması yeyə-yeyə hakimiyyəti söyürdüm.
Aydın məsələdir ki, məni axtaracaqdılar. Bunun üçün ən kəsə yolsa əmilərimi prosesə cəlb etmək olacaqdı. Mən isə onların zəngləri qarışısında çətin tab gətirərdim, ona görə dərhal gördüyüm iş mobil telefonumu söndürmək oldu. (O zaman mənim mobil telefonum da yox idi. Onu bir zəhmətkeş seçki günü üçün həmkəndlimdən almışdım. Çox sonralar, tamami ilə başqa adamlardan öyrəndim ki, bu telefona görə həmin şəxsin də başın ağrıdıblar. Lakin, o insan yüksək mənəviyyatına söykənərək bu haqda bircə dəfə də olsun mənə heç işarə də etməmişdi)
Rayon hüquq-mühafizə orqanları bütünlüklə kəndə səfərbər olmuşdu. Fövqəladə vəziyyət idi. Mən bütün bunlardan bayırdan gələn birbaşa informasiyalardan, polis maşınlarının həyəcan siqnallarından, meqafon danışıqlarından xəbər tuturdum. Psixoloji həmlə idi, ancaq mənim üçün bühudə sayılırdı.
Yadımda qalıb, ilk olaraq “Space” tv xəbər yaydı ki, Sabirabad rayonundakı filan məntəqədə belə bir qəziyyə baş verib. Seçkinin bitməsinə artıq lap az qalırdı. Telefonumu açdım.
Şərtlər yağış kimi yağmağa başladı..."Bülletenləri qaytar, filan şey sənin, hansı namizədə istəyirsən səs yazaq, razılaşaq, həbs olunacaqsan, sən Allah, ölmüşəm yerdən götür..."
Kinolarda əsirlərin geri alınma səhnələri kimi idi hər şey. Ancaq burda dərin bir sual yaranır. Əslində əsir götürən kim idi: mən, yoxsa saxtakar komissiya üzvləri? Mənim əlimdə korlanmaqdan xilas edilən 501 bülleten vardı, onlar isə bundan 3 dəfə çox bülleteni məhv etmişdilər, seçicilərin səslərin oğurlamışdılar, insanların iradəsin əsir almışdılar...
Xülasə, telefonla danışdıq, bircə şərt dedim: Qutunu açın, protokolu yazın verin filankəsə. Rəqəmləri mənə deyəcəksiniz, bülletnlər sizdədir.
Belə də oldu...
Həmin gecə mən həbsxanaya getdim, seçki məntəqəsinin nəticəsi isə bir neçə gün sonra ləğv edildi.  
"Azadlıq" qəzeti həbsim barədə (tarix 28 oktyabr 2003)