Ana içeriğe atla

Kayıtlar

Ekim, 2011 tarihine ait yayınlar gösteriliyor

Türkiyə -1

Bizim ellərdə bir xüsusiyyət var. Məsələn. axşam AzTV-nin xəbərlərində ABŞ Mozambik əlaqələri barədə bir xəbəri eşidən adam, bu iki ölkə arasındakı əlaqələrdən doktorluq dissertasiya müdafiə etmişə dərs keçir. Yəni xalqımızın çox kiçik informasiyadan qlobal nəticə çıxarmaq kimi şakəri var.
Mən də bu xalqın oğlu kimi istəyirəm gün yarımlıq Türkiyə müşahidələrimi yarımməqalə kimi dostarımla bölüşüm.
Türkiyədə birinci kontaktım avtobus sürücüləri ilə oldu və onlar məni valeh etdilər.
Avtobusdakı nəzarətçi binəva bizim azərbaycanlılardan daha nə çəkmədi?
Birinci irad- abiler, lütfen bir az yavaş konuşalım
İkinci irad- abiler, lütfen telefonuzu sesiz edermisiniz?
Üç: abi, otobusda bira (pivə) içmenize izn yok!!
Dörd: abiler, otobusun kalkma vaktıdır, durarmısınız (yeməkxandan qalxmaq istəməyən bizimkilərə)
Beş: abiler, tum çırtlamağa (tüma nəsə başqa şey dedilər, unutmuşam) izn yok!

Türkiyədə gördüyüm əksər bağlı məkanlarda siqaret çəkmək yasağına əməl olunur, bu çox gözəldir. Bu yasağı pozana …

Bəy, baxma e, ürəyimiz sizlədi

Belə söhbətləri çox eşitmişəm...

Müxtəlif dövlət, biznes strukturlarında işləyən dostlar, tanışlarla görüşəndə elə ki siyasətdən danışıram, həmsöhbətlərim: -baxma, burdayam (bəziləri bu zaman hətta əli ilə otağındakı ata-oğul Əliyevlərin fotosunu göstərir) ürəyim sizlədir.


Keçən həftə X rayonunda olarkən bu "ürək söhbəti" absrudluğun pikinə çatdı. Orda köhnə bir tanışımla rastlaşdım, "haralardasan" sordum.
O, "Heydər Əliyev mərkəzi"ndədedi və dərhal əlavə etdi: Orda olmağıma baxma bəy, ürəyim sizlədir.


Köhnə tanışımın bu sözlərindən sonra bilmədim, əliyevçi rejimin halına gülüm, yoxsa özümün?
Bir şey dəqiqdir, bu ürəyindən ayrı düşmüş adamlarımızın halına ağlayan gərəkdir. Onlar əsl 2-ci qrup əlillərdir. Zarafat deyil, bədənləri öz həyatı orqanından-ürəkdən məhrumdur. Buna görə əlbəttə, tək günahkar insanları ikiləşməyə düçar edən avtoritar rejimdir.
İnsanı ürəyindən ayrı salanlar utansın!

Ilham Əliyev heç TQDK-nı da adam yerinə qoymur

İlham Əliyev ötən gün Sabirabadın qondarma 80 illiyi ilə əlaqədar rayondan 15 nəfərə Tərəqqi medalı verib.
Onlardan 2-i məktəb direktorudur. Həmin məktəblərin hər ikisi TQDK-nın rəsmi arayışına görə reytinqi sıfırın həndəvərində fırlanır. 10 ildir bu məktəblərdən cəmi 5-6 nəfər ali məktəbə girib.

TQDK-nın hesabatına görə 2010-cu ildə ümumiyyətlə Sabirabadın ümumtəhsil məktəblərini 1998 şagird bitirib və onların ...cəmi 145-i tələbə adını qazanıb. TQDK qeyd edir: “Rayonun abituriyentlərinin bütün imtahan fənləri üzrə göstəriciləri respublikanın orta göstəricilərindən 13.5% aşağıdır”. 

Bu rəsmi hesabatları və "Tərəqqi" medallarını tutuşdurub soruşuram; ey qibleyi aləm, madam ki, TQDK-nın göstəriciləri sizin üçün bu qədər önəmsiz və mənasızdırsa, o zaman biz təhsilin keyfiyyətini öyrənmək üçün hara üz tutaq? Yoxsa, siz bu medalları "prikola" paylayırsınız?

Ədib vəkillər

"2 aprel" məhbuslarının məhkəmə prosesində özün üçün aşkara çıxardığım faktı siz də bilin.
Bu proseslərdə biz yeni və gənc vəkil heyəti ilə tanış olduq; Yalçın İmanov, Elçin Namazov, Xalid Bağırov.
Bunların arasında ilk tanıdığım Yalçın bəydir. 90-ci illərin ikinci yarısında o "Azadlıq" qəzetində "Ədəbi Azadlıq" səhifəsi hazırlayırdı, ədəbiyyatdan, incəsənətdən maraqlı yazıları olurdu. Hələ ki, dəqiqləşdirməmişəm, amma böyük əminliyim var ki, Yalçın bəy bu aralarda hekayə, şeir filan yazmır.
Xalid Bağırovun hekayə yazması isə ədəbi mühitdə çoxdanın hadisəsidir.
Qaldı, Elçin Namazov...Onun da bu günlərdə roman yazdığını bilmişəm.
Bunları yaxşı əlamət sayıram.






Azərbaycan müəllimini kim xilas etməlidir?

Bu gün müəllim günüdür.


«Xalq geniş ölçüdə təhsil almasa, dövlətin yaxşı bişməyən kərpicdən tikilmiş ev kimi dağılacağını anlamaq elə də çətin iş deyil» - deyə Çexov yazırdı.

Onun az qala 100 il əvvəl rus müəllimi barədəki fikirlərini oxuyuram: ”Müəllimlər uşaqlara təlim vermək üçün kəndə elə həvəssiz gedir ki, elə bil sürgün olduğu yerə yola düşür. O, aclıq çəkir, zəlildir, bir parça çörək pulunun əlindən çıxa biləcəyindən qorxur. Xalqı tərbiyə etmək vəzifəsini daşıyan bir adama muzd olaraq qəpik-quruş vermək mənasızdır axı.. Yol vermək olmaz ki, müəllim cir-cındıra bürünərək gəzsin, rütubətli, dəlik-deşikli məktəblərdə soyuqda titrəsin, soyuqlasın, otuz yaşına çatmamış, prostatit, vərəm başqa xəstəliklər qazansın. Bu, bizim üçün eyibdir...”

 Çexovun elə bil Azərbaycan müəlliminin portretini çəkdiyi fikirləri daha təsirlidir. Təsəvvür edin ki, bu fikirlər Maksim Qorki kimi allahsızın gözlərini yaşardıb. Gör bu mətn yuxaqəlbli Misir müəllimi nə günə qalar?

Müəllimlərimizin aqibəti kəd…